Вақти намозДар баъзе китобҳои ҳадис ривоятҳое дар бораи тарзи хондани намози тасбеҳ оварда шудаанд. Расули Акрам (с.а.с.) ба аммааш Аббос (р.а.) чунин гуфтааст: “Эй амак, ба ту чизе меомӯзонам, ки даҳ фоида дорад; агар онро анҷом диҳӣ, Худо даҳ навъи гуноҳатро мебахшад: аввалу охир, кӯҳнаву нав, нохоста ва бохабар, хурду бузург ва пинҳонӣ ва ошкоро анҷомдодаатро.” Бо ин суханон ин намозро тавсия дода, тарзи хонданашро низ омӯзондааст. Вақте Аббос гуфт, ки ҳар рӯз хонда наметавонад, Паёмбар (с.а.с.) изҳор дошт, ки як бор дар ҳафта, ё як бор дар моҳ, ё як бор дар сол, ё ҳатто як бор дар умр хонданаш низ басанда аст. (Абӯ Довуд, Татаввуъ, 302 [1297]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 190 [1387])
Намози тасбеҳ чор ракъат аст ва чунин хонда мешавад: Бо нияти “Барои ризои Худо намози тасбеҳ мехонам” намоз оғоз мешавад. Пас аз “Субҳонака” 15 маротиба гуфта мешавад: “Субҳоналлоҳ ва-л-ҳамду лиллоҳ ва ло илоҳа иллаллоҳу валлоҳу акбар”. Баъд эъузу басмала хонда, Фотиҳа ва сура қироат мешавад ва боз 10 маротиба ҳамин тасбеҳ гуфта мешавад. Ин тасбеҳ ҳангоми рукуъ 10 маротиба, пас аз бардоштани сар аз рукуъ 10 маротиба, дар саҷдаи аввал 10 маротиба, пас аз бардоштани сар аз саҷда 10 маротиба ва дар саҷдаи дуюм 10 маротиба гуфта мешавад. Ҳамин тавр, дар ҳар ракъат 75 маротиба тасбеҳ хонда мешавад. Дар ракъати дуюм низ аввал 15 маротиба тасбеҳ хонда мешавад, баъд басмала, Фотиҳа ва сура ва боз 10 маротиба тасбеҳ. Ракъатҳои боқимонда низ ҳамин тавр такрор мешаванд ва бо ин тартиб 4 ракъат пурра ва ҷамъан 300 маротиба тасбеҳ хонда мешавад.
Намози тасбеҳ дар вақтҳои макруҳ хонда намешавад. (Ибни Обидин, Раддул-муҳтор, 2/27) Агар дар намози тасбеҳ амале сурат гирад, ки саҷдаи саҳвро талаб кунад, саҷдаи саҳв мисли оддӣ анҷом дода мешавад ва дар он саҷдаҳо тасбеҳоти махсуси намози тасбеҳ хонда намешавад. (Таҳтовӣ, Ҳошия, 361)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.