Вақти намозДар бораи шарт будани ҷамоат барои саҳеҳ будани намози ҷумъа ҳамаи уламои ислом иттифоқ доранд, аммо дар мавриди ҳадди ақали шумораи зарурии шахсон, назарҳо гуногунанд.
Барои хондани намози ҷумъа, ба ақидаи Имом Абӯ Ҳанифа, ғайр аз имом бояд ҳадди ақал се нафар бошанд; ба ақидаи Имом Абӯ Юсуф ва Имом Муҳаммад бошад, ғайр аз имом ҳадди ақал ду нафар кофист. (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 2/60)
Гарчанде ки дар қавли ҷадиди Имом Шофеӣ барои саҳеҳ будани намози ҷумъа ҳузури чил нафар шарт дониста шудааст, дар қавли қадими ӯ ҳузури се нафар бо имом кофӣ шумурда шудааст. Дар мазҳаби Ҳанбалӣ бошад, ҳадди ақал чил нафар бояд ҳозир бошанд. (Нававӣ, ал-Маҷмуъ, 4/502; Закариё ал-Ансорӣ, ал-Ғуравар, 2/8; Ибн Қудома, ал-Муғнӣ, 2/242) Дар мазҳаби Моликӣ бошад, ҳузури дувоздаҳ нафар шарт аст. (Ҳарашӣ, Шарҳу Мухтасар, 2/76-77)
Пеш аз ҳиҷрати Паёмбар (с.а.с.) ба Мадина, дар Нақиъу-л-Ҳадамат намози ҷумъа бо ҳузури чил нафар хонда шуда буд. (Ибн Можа, Иқомату-с-Салавот, 78 [1082]) Аммо маълум аст, ки намози ҷумъа бо шумораи камтар низ хонда шудааст. Чунончи бо амри Паёмбар (с.а.с.) Мусъаб ибни Умайр дар Мадина ба дувоздаҳ нафар намози ҷумъа хондааст. (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/255 [5617])
Ҳамчунин дар сарчашмаҳои саҳеҳи ҳадис омадааст, ки ҳангоми хондани намози ҷумъа бо Паёмбар (с.а.с.), вақте ки хабар расид, ки корвони тиҷоратӣ омадааст, ғайр аз дувоздаҳ нафар, боқимонда аз масҷид берун рафтанд. (Бухорӣ, Ҷумъа, 38 [936]) Аз тарафи дигар, Паёмбар (с.а.с.) хабар додааст, ки агар дар як маҳал танҳо чаҳор нафар бошанд, бар онҳо намози ҷумъа фарз аст. (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/255 [5617])
Тавре ки дида мешавад, ривоятҳое, ки аз Паёмбар (с.а.с.) омадаанд, нишон медиҳанд, ки агар як имом ва ҳадди ақал се нафар бошанд, намози ҷумъа хонда мешавад. Ин ҳадди поёнии шумораи шахсони зарурӣ барои хондани намози ҷумъаро муайян мекунад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.