Вақти намозНамози витр, намозе мебошад, ки пас аз намози хуфтан хонда мешавад ва мувофиқи мазҳаби ҳанафӣ, се ракъат ваҷиб аст. Дар ҳар як ракъати намози витр сураи Фотиҳа ва баъд аз он як сура ё чанд оят хонда мешавад. Дар поёни ракъати дуюм нишаста, танҳо дуои таҳият хонда мешавад. Дар ракъати сеюм, пас аз анҷоми қироат (яъне хондани Фотиҳа ва баъд аз он як сура ё чанд оят), дастҳо то назди гӯшҳо бардошта такбир гуфта мешавад ва баъд аз бастани дастҳо дуоҳои қунут хонда мешаванд. Ин намози ваҷибро баъд аз намози хуфтан то даме ки вақти намози бомдод даромадааст, дар ҳар вақти шаб хондан мумкин аст (ниг. Абӯ Довуд, Тафри‘у абвоби-л-витр, 1 [1418]; Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 1/423-426).
Барои касе, ки метавонад бедор шавад, хондани намози витр дар охири шаб, яъне каме пеш аз вақти имсоқ, афзалтар аст (Муслим, Салоту-л-мусофирин, 162-163 [755]). Аммо барои касе, ки метарсад, ки шояд бедор нашавад, хондани намози витр пеш аз хоб рафтан мувофиқтар аст. Агар намози витр дар вақти худ хонда нашуд, қазо кардани он ваҷиб аст (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 1/426). Мувофиқи мазҳабҳои дигар бошад, хондани намози витр суннат аст (Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/117).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.