Вақти намозЗиёрати қабристонҳо, ба ин васила ба ёд овардани марг ва ибрат гирифтан аз онҳое, ки дар он ҷо хобидаанд, аз ҷумлаи тавсияҳои дини мост.
Шахсе, ки зиёрати қабр мекунад, бояд охиратро ба ёд оварад, муваққатӣ будани дунёро ва он ки рӯзе худи ӯ низ хоҳад мурд, андеша кунад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) шабона ба қабристони Бакиъ мерафтанд ва чунин дуо мекарданд: «Салом бар сокинони диёри мӯъминон. Ба умеди он ки мо низ ба шумо хоҳем пайваст. Барои мо ва шумо аз Худо офият мехоҳам; Худоё, аҳли қабристони Бакиъро биёмурз.» (Муслим, Ҷаноиз, 102 [974]). Мақбул аст, ки шахси зиёраткунанда барои мурдагон дуо кунад ва Қуръон бихонад ва савобашро ба рӯҳи онҳо бахшад.
Аммо дар зиёрати қабр ва мақбараҳо бояд аз рафтору кирдорҳое, ки мухолифи моҳияти Ислом ва ақидаи тавҳид буда, аз ҷиҳати эътиқодӣ низ зарарноканд, дурӣ ҷуст. Баланд гиря кардан ва овоза баровардан назди қабр, бӯсидани панҷара ё сангҳои қабр, ба онҳо часпида гиря кардан бо Ислом мувофиқ нест. Шахсони дар мақбараҳо хобидаро болотар аз инсон донистан, бовар кардан ба он ки дуояшон қабул мешавад ё қудрати илоҳӣ доранд, дуруст нест. Ҳамчунин, ба онҳо ниёз ва хоҳишҳоро арз кардан, аз онҳо ёрӣ ҷустан, ин зиёратҳоро чун як вазифаи динӣ донистан, матоъ бастан, шамъ афрӯхтан, қурбонӣ кардан, қанд ва дигар хурданиҳоро тақсим кардан ва аз онҳо ёрӣ хостан низ бо дини тавҳидии Ислом мувофиқ нест. Аз мурдагон ёрӣ ҷустан ва аз онҳо чизе интизор шудан аз нигоҳи имон рафтори хатарнок аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.