Вақти намозОдаме, ки мусофир аст, агар ба имоми муқим иқтидо кунад, намозро пурра мехонад (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/80). Зеро Расули Худо (с.а.с) фармудаанд: “Имом барои он имом шудааст, ки ба ӯ иқтидо кунанд.” (Бухорӣ, Салот, 18 [378]; Муслим, Салот, 77 [411]). Бо ин ҳадис, лозим будани яксон будани намози ҷамоат бо намози имом таъкид шудааст.
Агар мусофир дар вақти намоз ба имоми муқим иқтидо кунад ва пеш аз он ки имом намозро тамом кунад, салом диҳад, ин намозаш дуруст намешавад. Дар ин ҳолат, шахсе, ки намозаш ботил шудааст, ҳангоми қазо кардани ҳамон намоз танҳо, онро на бо чор ракъат, балки бо ду ракъат мехонад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.