Вақти намоз«Охири замон» мафҳуме аст, ки ба маънои қисми охирини ҳаёти дунё пеш аз қиёмат истифода мешавад. Тибқи эътиқоди исломӣ, ҳамон тавре ки олам оғоз дорад, анҷом низ дорад. Аммо донистани вақти ин анҷом берун аз дониши инсон аст. Мисли умри инсон, маълумоти муайян кардани умри олам низ ба Худованд тааллуқ дорад. Дар Қуръон ин ҳақиқат чунин баён шудааст: «Аз ту мепурсанд, ки қиёмат кай фаро мерасад. Бигӯ: “Дониши он танҳо назди Парвардигори ман аст. Ҷуз Ӯ касе вақти онро ошкор намекунад...” (ал-Аъроф, 7/187); «Донистани вақти қиёмат танҳо ба Худо тааллуқ дорад.» (Луқмон, 31/34) Аз тарафи дигар, чун баъд аз Паёмбар (с.а.с.) дигар пайғамбар фиристода намешавад, Ӯро «пайғамбари охири замон» ва уммати Ӯро «уммати охири замон» номидаанд. Аз ин ҷиҳат, мо дар охири замон зиндагӣ мекунем.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.