Вақти намозХондани азон дар вақти хондани намози қазо ба намози қазое, ки дар ҳоли хондан аст, зарар намерасонад. Барои қазо кардани намозҳое, ки дар вақти худ хонда нашудаанд, вақти муайян вуҷуд надорад. Ба ғайр аз вақтҳои караҳат, ҳамеша мумкин аст намози қазо хонда шавад. Вақтҳое, ки намоз хондан мумкин нест, дар ҳадисе, ки аз Уқба ибни Омир ривоят шудааст, чунин омадааст: «Расули Худо (с.а.с.) моро аз хондани намоз ё дафни мурдагонамон дар се вақт манъ кард: Аз тулӯи офтоб то баланд шудани он (як ё ду найза қадр), аз вақте ки офтоб дар осмон комилан болост то ба тарафи ғарб ҳаракат карданаш ва аз вақте ки офтоб зард мешавад то ғуруб карданаш.» (Муслим, Салоту-л-мусофирин, 293 [831]; ниг. Абу Довуд, Татаввуъ, 298 [1277] Ҷаноиз, 55 [3192])
Дар вақти караҳат, ки пеш аз ғуруби офтоб аст, танҳо фарзии намози асри ҳамон рӯз хонда мешавад. Аммо бе узр ба таъхир андохтани намози аср то ин вақт макруҳ аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.