Вақти намозКорҳои рӯзмарра, ҳунар ва касб, саъйу кӯшиш барои таъмини рӯзии аъзои оила узр барои ба таъхир гузоштани намоз ҳисобида намешавад. Дар Қуръон чунин омадааст: «Касоне ҳастанд, ки на тиҷорат ва на хариду фурӯш онҳоро аз ёди Худо, адои дурусти намоз ва додани закот боз намедорад. Онҳо аз рӯзе метарсанд, ки дилҳо ва чашмҳо ба ваҳшат меафтанд.» (ан-Нур, 24/37)
Бе узри шаръӣ, мисли фаромӯшӣ ё хоб мондан, қасдан қазо гузоштани намоз гуноҳи бузург аст. Бо вуҷуди ин, новобаста аз сабаб, намозҳое, ки сари вақт хонда нашудаанд, ҳатман бояд қазо карда шаванд. Касе, ки бо узри шаръӣ намозашро сари вақт хонда натавонист, масъулияте надорад ва бо қазо кардани он намоз аз қарзи худ халос мешавад. Паёмбари Акрам фармудаанд: «Ҳар кӣ намозро фаромӯш кунад ё аз ғафлат хоб равад, вақте ба ёд овард, бояд фавран онро бихонад. Барои он ҷуз ин каффорате нест...» (Муслим, Масоҷид, 315-316 [684]; ниг. Бухорӣ, Мавоқиту-с-салот, 37 [597])
Касе, ки аз рӯи саҳлангорӣ ва танбалӣ намозро сари вақт намехонад, бо қазо кардани он аз қарзи намоз халос мешавад. Аммо барои раҳоӣ аз гуноҳи сари вақт нахондани намоз, шахс бояд тавба кунад. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 2/85)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.