Вақти намозАгар шахсе, ки бояд закот диҳад, онро сари вақт напардозад ва баъдан фақир шавад ва пеш аз пардохти қарзи закот вафот кунад, аз масъулияти закот озод намешавад. Дар чунин ҳолат, ин шахс бояд ба ворисонаш васият кунад, ки қарзи закоташро пардохт намоянд. Агар бе васият вафот кунад, гунаҳгор мешавад. Агар ворисонаш аз номи ӯ закотро диҳанд, умед аст, ки аз ин қарз раҳо хоҳад ёфт.
Агар пас аз воҷиб шудани закот бар як мол, он мол ба таври ғайри ихтиёрӣ, мисли дуздӣ, гум шудан ё ғасб, аз даст равад, хоҳ соҳиби мол қудрати пардохт дошта бошад ё надошта бошад, ба ақидаи ҳанафиён масъулияти закоти он мол соқит мешавад. Вақте ки мол вуҷуд надорад, пардохти закот низ воҷиб нест. Ба ақидаи дигар фақеҳон бошад, масъулияти закот идома меёбад ва бояд пардохта шавад. Аммо дар мавриди моле, ки ба воситаи ҳадя ё фурӯш аз дасти соҳибаш баромадааст, додани закоташ ба иттифоқи уламоро воҷиб медонанд. (ниг. Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/266; Билмен, Илмиҳол, 321-322)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.