ҶавобEditorialShejire Editorial
Барои он ки як мусалмон аз масъулияти ҳар ибодате, ки иҷрои он бар ӯ воҷиб аст, озод шавад, иҷрои фарзҳо ва воҷибҳои он ибодат кофӣ мебошад. Аз ин рӯ, иҷрои фарзҳои таҳорат барои дуруст будани таҳорат басанда аст. Аммо суннатҳо ҳам камбудиҳои фарзҳоро пурра мекунанд ва ҳам боиси афзоиши савоб мегарданд. Аз ин ҷиҳат, қасдан тарк кардани суннатҳо ҳангоми таҳорат макруҳ аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/103-104)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.