Вақти намозБа ғайр аз намози субҳ ва ҷумъа, уламои исломӣ иттифоқ доранд, ки баромадани вақт ҳангоми адои намоз, он намозро ботил намекунад. Вале дар мавриди намози субҳ, Имом Абу Ҳанифа, бо такя ба ҳадисҳое, ки намоз хонданро ҳангоми тулӯи офтоб манъ мекунанд, гуфтааст, ки баромадани офтоб намози дар ҳоли хондашударо ботил мекунад. Аммо Имом Абу Юсуф ва Муҳаммад бар онанд, ки агар дар нишасти охирон ба қадри ташаҳҳуд нишаста бошад, намоз ботил намешавад. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/122-124; Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 1/386) Мазҳабҳои дигар бошанд, бо такя ба ҳадиси Паёмбар (с.а.с.), ки агар аз намози субҳ як ракъат хонда шавад ва баъд офтоб барояд ё аз намози аср як ракъат хонда шавад ва баъд офтоб ғуруб кунад, он намоз тамом карда мешавад ва дуруст аст (Бухорӣ, Мавоқиту-с-салот, 28 [579]), гуфтаанд, ки баромадани вақт ҳангоми намоз хондан, он намозро ботил намекунад. (Ибн Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/102-103; Ибн Қудома, ал-Муғнӣ, 1/273) Бинобар ин, бо вуҷуди ихтилоф дар намози субҳ, агар ҳангоми хондани намоз вақти дигар дарояд, намози дар ҳоли хондашуда ботил намешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.