Вақти намозАгар ягон рукни намоз бе узр тарк карда шавад, намоз саҳеҳ намешавад. Аммо дар дини мо масъулиятҳо мувофиқи тавоноии банда муайян шудаанд (ал-Бақара, 2/286) ва барои ҳолатҳое, ки аз қудрат зиёд ё мушкилоти сахт ба вуҷуд меояд, осонгирӣ пешбинӣ шудааст. (ал-Бақара, 2/185) Чунончи Паёмбари Акрам (с.а.с.) ба як саҳобии бемор, ки тарзи намоз хонданро пурсида буд, фармуданд: «Намозатро истода бихон; агар қудрат надорӣ, нишаста бихон; агар ба ин ҳам қудрат надорӣ, ба паҳлу хобида бихон.» (Бухорӣ, Тақсиру-с-салот, 19 [1117])
Занони ҳомила бояд махсусан намозҳои фарзро ба шакли аслии худ хонданро кӯшиш кунанд. Зеро хондани намозҳои нафл нишаста ҷоиз аст, аммо намозҳои фарзро бе узри шаръӣ нишаста хондан ҷоиз нест. Аммо агар барои зани ҳомила хондани намоз ба шакли аслии худ душворӣ ва машаққат оварад ё барои кӯдак хатар эҷод кунад, ҷоиз аст, ки намозҳои фарзро низ нишаста ё бо ишора (имâ) бихонад. (Барои тафсилот ниг. Қарори Шӯрои Уламои Исломӣ таҳти унвони «Шахсе, ки наметавонад истода ё саҷда кунад, намозашро чӣ гуна мехонад?» – 2026/10)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.