Вақти намозШустан ва кафанпеч кардани мусалмон ва хондани намози ҷаноза ва дафни ӯ тибқи усул фарз аст. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/300, 306, 318) Ба ҷуз ин, баргузории маросим ё дуо дар рӯзи ҳафтум, чилум ё панҷоҳу дуюм, ё вобаста кардани амал ба вақт ва шакли муайян, вазифаи динӣ нест. Ин амалҳо ягон асоси динӣ надоранд. Аз ин рӯ, баргузории маросим барои фавтида дар чунин рӯзҳо бидъат аст; «Ҳар бидъат гумроҳист.» (Муслим, Ҷумъа, 43 [867]; Абу Довуд, Суннат, 6 [4606]) Аммо ҳамеша метавон бо нияти бахшидани савоб ба рӯҳи фавтида корҳои хайр анҷом дод ва бо баҳонаҳои гуногун дуо кард. (ниг. Бухорӣ, Васоё, 19 [2760]; Муслим, Закот, 51 [1004])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.