Вақти намозҲангоми хондани намози фарз, агар яке аз падар ё модар садо кунад, аслан намозро қатъ кардан лозим нест. Аммо агар падару модар ё шахси дигар бинобар зарурат ё хатаре ҷиддӣ кӯмак талабанд, дар он сурат шахс бояд намозашро қатъ кунад. (Ибн Обиидин, Раддул-муҳтор, 1/654-655) Агар шахс намози нафл мехонад ва падар ё модараш садо кунад, ҳатто агар зарурати ҷиддӣ ҳам набошад, бояд намозро қатъ карда, ба падару модар итоат кунад. Аммо агар падару модар танҳо барои он ки фарзандашон намоз мехонад ва бо мақсади қатъ кардани намоз садо кунанд, итоат кардан лозим нест. Ба ҷуз ин ҳолат, итоат ба падару модар аз идома додани намози нафл авлотар аст. Далели ин ҳукм қиссаи Ҷурайҷ мебошад. (Ибн Обиидин, Раддул-муҳтор, 2/52) Расули Худо хабар додааст, ки шахсе аз умматҳои гузашта, вақте ки намози нафл мехонд ва ба садои модараш ҷавоб надод, модараш дуои бад кард ва ӯ ба мушкилот дучор шуд. (Бухорӣ, Аҳодису-л-анбиё, 48 [3436]; Муслим, Бирр, 7-8 [2550])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.