Вақти намозҲангоми хондани хутбаи ҷумъа воҷиб аст, ки ҷамоат сукут кунад, гӯш диҳад, салом надиҳад ва ба корҳои дигар машғул нашавад. Дар робита ба ин масъала Расули Акрам (с) фармудаанд: «Рӯзи ҷумъа вақте имом хутба мехонад, ҳатто агар ба дӯстат танҳо бигӯӣ: "гӯш кун", боз ҳам беҳуда ва нолозим сухан гуфтаӣ.» (Бухорӣ, Ҷумъа, 36 [934]; Муслим, Ҷумъа, 11-12 [851]) Бо ин суханон аҳамияти гӯш додан ба хутбаро таъкид кардаанд.
Ҳар касе, ки ҳангоми хондани хутба ба масҷид меояд, бояд намози суннати аввалро нахонад, нишинад ва хутбаро гӯш диҳад. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/263-264; Ибни Обидин, Раддулмуҳтор, 2/158; Алоуддин, ал-Ҳадияи ал-Алоия, 96)
Олимони ислом, бо таваҷҷуҳ ба амалкарди Паёмбари Акрам (с), гуфтаанд, ки барои хатиб мустаҳаб аст, ки дар хутбаи дуюм барои мӯъминон омурзиш ва мағфират талаб кунад ва барои саломатии онҳо дуо намояд. Олимони ҳанафӣ, ки тамоми вақти аз баромадани хатиб ба минбар то анҷоми намозро як маҷмӯъ медонанд, қоидаеро асос қарор додаанд, ки ҳар чизе дар намоз мамнӯъ бошад, дар хутба низ мамнӯъ аст. Аз ин рӯ, хатиб бояд бо диққат гӯш карда шавад, ҷамоат бояд сукут кунад, салом надиҳад, намози нафл нахонад. Аммо агар дар хутба дуо шавад, оромона "омин" гуфтан ё агар номи Паёмбари Акрам (с) зикр шавад, оромона салавот фиристодан ҷоиз аст. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/264; Ибни Обидин, Раддулмуҳтор, 2/159) Аммо бо овози баланд "омин" гуфтан дуруст нест. (Алоуддин, ал-Ҳадияи ал-Алоия, 97)
Хулоса, ҳангоми хутба ҷамоат бояд хатибро гӯш диҳад, сухан нагуяд ва ба корҳои дигар машғул нашавад. Аммо ҳангоми зикр шудани номи Паёмбари Акрам (с) метавонад оромона салавот фиристад ва ба дуои хатиб низ оромона "омин" гӯяд. (нигаред: Касонӣ, Бадоъиъ, 1/264; Ибни Обидин, Раддулмуҳтор, 2/158-159)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.