Вақти намозАниматор шахсе номида мешавад, ки дар чорабиниҳои гуногун нақшҳои мухталифро иҷро мекунад. Ба гуфтаи мутахассисон, барои аниматор шудан, шахс бояд зиракии равонӣ, ақлу фаросат, фарҳангу тарбияи дохилӣ, маҳорати актёрӣ, қобилияти сурудхонӣ ё раққосӣ ва суханварӣ дошта бошад.
Аниматор вазифадор аст, ки меҳмононро пешвоз гирад ва рӯҳияи онҳоро баланд кунад. Имрӯзҳо аниматорон дар меҳмонхонаҳо, клубҳо, шаҳрҳо, ҷашнҳо ва бахши сайёҳӣ фаъолият мекунанд. Онҳо дар баргузории шабнишиниҳои корпоративӣ, озмунҳо, эстафетаҳо ва бозиҳои шавқовар кӯмак мерасонанд.
Аз нигоҳи шариат, барои машғул шудан ба фаъолияти аниматорӣ риояи шартҳои зерин зарур аст:
1. Дурӯғ нагуфтан ва фиреб накардан. Паёмбари Худо (ﷺ) фармудаанд: «Вой бар касе, ки барои хандондани мардум дурӯғ мегӯяд! Вой бар ӯ, вой бар ӯ!» (Аҳмад). Ибни Масъуд (р.а.) гуфтааст: «На дар ҷиддӣ ва на дар шӯхӣ дурӯғ нагӯед. Ба фарзандонатон ваъда надиҳед, агар иҷро намекунед.»
2. Беасос касеро айбдор ё маломат накардан. Худованд фармудааст: «Гурӯҳе аз шумо гурӯҳи дигарро масхара накунад», «Якдигарро таҳқир накунед ва бо лақабҳои бад наномед» («Ҳуҷурот», ояти 11).
3. Аз тақлид ва овозбарории ҳайвонот худдорӣ кардан, мисли аккоси саг ё фарёди хар. Зеро Худованд одамони бадро ба саг ва хар монанд кардааст, то пастии онҳоро нишон диҳад. Дар Қуръон омадааст: «Вале ӯ ба замин часпид ва ба нафсаш пайравӣ кард. Мисоли ӯ мисли саг аст» («Аъроф», ояти 176), «Мисоли касоне, ки Тавротро бардоштанд, вале онро риоя накарданд, мисли харест, ки китобҳои бузургро мебардорад» («Ҷумъа», ояти 5).
4. Динро ба таври манфӣ нишон надодан. Дар ҳар ҳолат мусалмон бояд дини худ, Паёмбараш, китобаш ва уламоро ҳимоя кунад. Худованд фармудааст: «Агар аз онҳо пурсида шавад, чаро масхара ва бадгӯӣ кардед, мегӯянд: “Мо танҳо шӯхӣ мекардем.” Бигӯ: “Оё шумо Худо, оятҳо ва Паёмбарашро масхара мекунед?” Ба онҳо бигӯ: “Узр наёред, шумо баъд аз имон овардан, кофир шудед”» («Тавба», оятҳои 65-66).
Инчунин, истифодаи салла, риш, рӯйсарпӯш ва дигар аломатҳои исломӣ ва амалҳои суннат низ ба ин дахл дорад.
5. Мард ба зан, зан ба мард ва мусалмон ба шахси беимон монанд нашавад. Паёмбар (ﷺ) фармудаанд: «Ҳар кӣ худро ба қавме монанд кунад, ӯ аз ҳамонҳост» (Абу Довуд). Ҳамчунин, Паёмбар (ﷺ) мардоне, ки худро ба занон ва заноне, ки худро ба мардон монанд мекунанд, лаънат кардааст (Бухорӣ).
6. Амалҳои шармандавор ва суханони беадабона накардан. Паёмбар (ﷺ) фармудаанд: «Худо беҳаёиро (амали шармандавор ва сухани беадабона) дӯст намедорад» (Аҳмад).
Таҳия: Ҳасан АМАНҚУЛ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.