Вақти намозЯке аз масъалаҳои ғайбӣ, ки бо ҳис ва ақл муайян намешавад ва танҳо тавассути ваҳй собит мегардад, азоби қабр мебошад. Ин масъала бо ишораи баъзе оятҳо (Муъмин, 40/46) ва баёнҳои равшани ҳадисҳои гуногун (Бухорӣ, Ҷаноз, 86) маълум аст. Дар як ҳадиси шариф омадааст: «Қабр аввалин манзили охират аст. Агар шахс аз ин манзил наҷот ёбад, гузаштан аз манзилҳои баъдӣ осонтар мешавад. Агар наҷот наёбад, гузаштан аз манзилҳои баъдӣ душвортар хоҳад буд.» (Тирмизӣ, Зуҳд, 5 [2308]) Бо ин баён, оғози ҳаёти охират пас аз марг таъкид шудааст. Вақте инсон мемирад ва ба қабр гузошта мешавад, ду фаришта бо номи Мункар ва Накир назди ӯ омада савол медиҳанд; соҳибони имон ва аъмоли нек ба ин саволҳо ҷавоби дуруст медиҳанд ва дари биҳишт ба рӯяшон кушода шуда, биҳишт нишон дода мешавад. Кофирон ва мунофиқон бошанд, ба ин саволҳо ҷавоби дуруст дода наметавонанд, ба онҳо дари дӯзах кушода шуда, дӯзах нишон дода мешавад. Кофирон ва мунофиқон дар қабр дард ва азоб мекашанд, дар ҳоле ки мӯъминон дар неъматҳо ҳаёти хушу беғам хоҳанд дошт. (Тирмизӣ, Ҷаноз, 70 [1071-1072]) Аз ҳамин сабаб, Расули Акрам (с.а.с.) борҳо аз Аллоҳ (ҷ.ҷ.) барои муҳофизат аз азоби қабр дуо кардааст. (Бухорӣ, Азон, 149 [832]; Муслим, Кусуф 8 [903], Ҷаноз, 85 [963]; Абу Довуд, Салот, 152 [880])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.