Вақти намозКалимаҳои азон, ки мустақиман бо суннати Паёмбари Акрам (с.а.с.) собит шудаанд, дар ҳар куҷои дунё нишонаи ҳузур ва ҳувияти мусалмонон мебошанд. Дар мавриди он ки азон бояд ба шакли аслие, ки ба Паёмбар (с.а.с.) ваҳй шуда ва татбиқ гардидааст, хонда шавад, анъана ва иттифоқи понздаҳасра вуҷуд дорад. Мақсади асосии азон, ки эълон кардани вақти намоз ва даъват ба намоз аст, бояд ба ҳамаи мусалмононе, ки бо забонҳои гуногун ҳарф мезананд, расонида шавад, аммо ин даъват танҳо тавассути муроҷиат ба шуури умумии онҳо имконпазир аст, ки ин низ бо хондани азон бо лафзҳои маъруфи аслии он, яъне бо забони арабӣ, амалӣ мегардад. (Ибн Обиидин, Раддул-муҳтор, 1/383) Аз ин рӯ, хондани азон ба ғайр аз шакли аслии он бо забони дигар ҷоиз нест.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.