Қуръон, аз аввалин пайғамбар Ҳазрати Одам (а.с.) то охирин пайғамбар Ҳазрати Муҳаммад (с.а.с.), хабар медиҳад, ки бисёр пайғамбарон омадаанд ва ба ҳар қавм Худо пайғамбар фиристодааст. (Юнус, 10/47; ан-Наҳл, 16/63; Фотир, 35/24) Дар ин замина гуфта мешавад: “Эй Муҳаммад! Албатта, ба қавмҳои пеш аз ту низ пайғамбар фиристода будем.” (ал-Ҳижр, 15/10) ва “Ва албатта, ба ҳар як уммат пайғамбар фиристодем, ки ‘Худоро парастед ва аз тоғут дурӣ ҷӯед’...” (ан-Наҳл, 16/36). Ин оятҳо нишон медиҳанд, ки Худованди Мутаол (ҷ.ҷ.) дар тӯли таърих инсониятро бидуни пайғамбар нагузоштааст.
Дар Қуръон омадааст: “Мо то пайғамбар нафиристем, (ҳеҷ касро) азоб намедиҳем.” (ал-Исро, 17/15) ва “Ва албатта, пеш аз ту низ пайғамбарон фиристода будем. Аз онҳо қиссаҳояшонро ба ту гуфтем ва аз онҳо низ ҳастанд, ки ҳолашонро ба ту нагуфтем.” (ал-Мӯъмин, 40/78). Ин оятҳо равшан нишон медиҳанд, ки шумораи пайғамбарон ба 25 нафаре, ки дар Қуръон зикр шудаанд, маҳдуд нест. Бо вуҷуди ин, дар бораи шумораи дақиқи пайғамбарон маълумоти қатъӣ вуҷуд надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.