Вақти намозЯке аз вазифаҳои падару модар нисбат ба фарзандонашон ин аст, ки ба онҳо номҳои зебо диҳанд. Чунончи Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар як ҳадисаш таъкид кардааст, ки мардум дар рӯзи қиёмат бо номҳояшон даъват карда мешаванд ва фармудааст: “(Ба фарзандонатон) номҳои зебо диҳед.” (Абӯ Довуд, Адаб, 68 [4948])
Номҳое, ки хосси Худо мебошанд, набояд бо ҳамон лафз ба кӯдакон дода шаванд. Агар хоҳанд чунин номҳоро ба кӯдакон диҳанд, бояд пеш аз он калимаи “абд” (яъне “банда”) илова карда шавад, мисли “Абдуллоҳ” (бандаи Худо), “Абдурраҳмон” (бандаи Раҳмон), “Абдурраззоқ” (бандаи Раззоқ), “Абдулхолиқ” (бандаи Холиқ).
Аммо номҳое аз “асмо-ул-ҳусно”-и Худованд, чун “Карим, Латиф, Раӯф, Мӯъмин…” ки ғайр аз Худо низ одамон бо онҳо васф мешаванд ва номҳои муштараканд, метавонанд ба кӯдакон ҳамчун ном дода шаванд, зеро онҳо хоси Худо нестанд. (Ибни Обидин, Раддулмуҳтор, 6/417)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.