Оё ба занон иҷозат аст, ки ороиш кунанд?

Ба занон ва духтарон бо риояи меъёрҳои шариат иҷозат дода мешавад, ки худро зебо кунанд ва ороиш кунанд [1] . Худованд дар Қуръон мефармояд:

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ

«(Эй Паёмбар!) Бигӯ: "Кист, ки зинати Худоро, ки барои бандагонаш офаридааст ва ризқҳои покро ҳаром кардааст?"» [2] .

Ин оят далолат мекунад, ки ҳар гуна зинат мубоҳ (ҷоиз) аст [3] .

Дар ҳадисе аз Ҷобир омадааст: «Вақте ки Алӣ аз Яман шутури Расули Худоро овард, дид, ки Фотима пас аз ихром либоси ороишдор пӯшида ва ба чашмонаш сурма задааст» [4] .

Пас, мисли он ки ба занон иҷозат аст сурма зананд, инчунин метавонанд аз дигар маводи ороишӣ истифода баранд. Аммо бояд шартҳои зерин риоя шаванд:

• Ороиш кардан танҳо дар назди шавҳар ва маҳрамҳо [5] ; Дар назди ғайри маҳрамон, новобаста аз ғафсӣ ё борикии ороиш, иҷозат нест.

• Ороиш бояд зарар надошта бошад;

• Зан дар ҳолати идда (пас аз вафоти шавҳар) набошад; зеро дар идда ба зан иҷозат нест, ки сурма занад, ороиш кунад ё атр истифода барад [6] .

• Ороиш бояд аз ҳадди одоб берун наравад ва мухолифи урфу одат набошад;

• Ифроткорӣ нашавад;

• Дар таркиби маводи ороишӣ набояд чизҳои нопок, ҳаром ё обногузар бошад. Зеро уламои ислом иттифоқ доранд, ки аъзое, ки бояд дар таҳорат шуста шаванд ва тамоми бадан дар ғусл бояд ба об расад [7] .

Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламо

[1] Камол ибни Ҳумом, «Фатҳу-л-Қодир», 2/347. Аз-Зайлаъӣ, «Табйину-л-ҳақоиқ», 1/331. Ал-Хаттоб, «Маваҳибу-л-ҷалил», 4/230. Аш-Шибинӣ, «Муғни-л-муҳтоҷ», 3/400. Ал-Буҳутӣ, «Шарҳу мунтаҳа-л-ирадат», 2/114. Самия Ҳаяша, «Навазилу зинату-л-мараъати фи-л-фиқҳи-л-исломӣ», 26.

[2] Сураи Аъроф, ояти 32.

[3] Ал-Қосимӣ, «Маҳосину-т-тавил», 5/46.

[4] Муслим, №1218.

[5] Маҳрам – шавҳар ва он мардони хешованде, ки ҳаргиз издивоҷ бо онҳо ҷоиз нест. Инҳо: падар, бобо, писар, бародар, писарони бародар, писарони хоҳар, амак, тағо, падари шавҳар (қайнот), бобои шавҳар, писарони шавҳар аз дигар занҳо, шавҳари модари ширӣ, писарони модари ширӣ. Ҳамчунин падар, шавҳар, бародар, писар ва дигар писарони марде, ки аз як модари ширӣ шир хӯрдаанд. Зеро дар шариат фарзандони як модари ширӣ низ ба ҳамдигар издивоҷ карда наметавонанд.

[6] «Фатҳу-л-Қодир», 4/340. «Ал-Иноя», 4/336.

[7] «Ал-Мавсуъату-л-муяссара фи фиқҳи-л-қазоё-л-муъосира», 58.