Оё байни вақти имсок ва тулӯи офтоб, ғайр аз суннати намози субҳ, қазо ё нафлӣ намоз хондан ҷоиз аст?

Пас аз ворид шудани вақти намоз, авло он аст, ки аввал намози он вақт хонда шавад, аммо то вақте ки хавфи аз даст рафтани намози вақти мавҷуд набошад, пеш аз он қазо намоз хондан мумкин аст. Бинобар ин, баъд аз хондани суннати намози субҳ, агар то тулӯи офтоб ҳанӯз вақт бошад, дар ин миён қазо намоз хондан ҷоиз аст.

Пас аз тулӯи фаҷр, ғайр аз ду ракъат суннати намози субҳ, дигар суннат ва нафлӣ намоз хонда намешавад. Зеро Расули Худо (с.а.с.), бо вуҷуди иштиёқи зиёд ба намоз, аз вақти тулӯи фаҷр то намози ду ракъатии суннати субҳ дигар намоз намехонд. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/41)

Аз рӯи ривояте, ки Расули Худо (с.а.с.) баъд аз намози субҳ то он даме ки офтоб як найза боло шавад ва баъд аз намози аср то ғуруби офтоб хондани намози нафлро манъ кардааст (ниг. Бухорӣ, Мавоқиту-с-салот, 30 [581]; Абу Довуд, Татаввуъ, 298 [1276-1277]), баъд аз намози субҳ хондани намози нафл макруҳ дониста шудааст. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/42)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu