Барои дуруст ва қабул шудани саҷда, лозим аст, ки ҳадди ақал як ангушти пойҳо ба қадри гуфтан «Субҳаналлоҳи-л-азим» ба замин расад.
Агар ҳадди ақал як ангушти пойҳо дар ин муддат ба замин нарасад, саҷда дуруст намешавад ва бинобар ин, намоз низ дуруст намешавад. (Алию-л-Қорӣ, Фатҳу боби-л-иная, 1/251; Шурунбулолӣ, Мароқи-л-фалоҳ, 87) Агар пойҳо ба қадри дуруст шудани саҷда ба замин расида бошанд, бардоштани пойҳо аз замин дар дигар ҳолатҳо намозро ботил намекунад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.