Вақти намозОлимони исломӣ шарт гузоштаанд, ки ҷои хондани намози ҷумъа шаҳр ё маҳалли аҳолинишине бошад, ки ҳукми шаҳрро дорад. Ин ҳукм бар асоси ҳадиси Паёмбари Акрам (с.а.с.) аст, ки намози ҷумъа берун аз шаҳр ё маҳалли аҳолинишине, ки ҳукми шаҳрро дорад, хонда намешавад. (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/254 [5615]) Ин шарти шаҳр, ки дар манбаъҳо омадааст, дар замони мо бояд ба маънои ҳар гуна маҳалли аҳолинишин, хурд ё бузург, фаҳмида шавад. Зеро Паёмбари Акрам (с.а.с.) аввалин намози ҷумъаро ҳангоми ҳиҷрат аз Макка ба Мадина, дар водие бо номи Рануна, ки қабилаи Салим ибни Авф он ҷо иқомат доштанд, хондаанд. (Ибни Ҳишом, ас-Сира, 1/494) Ҳамчунин Паёмбар фармудаанд: “Дар як маҳалли аҳолинишин, ҳатто агар танҳо чор нафар бошанд, хондани намози ҷумъа воҷиб аст.” (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/255)
Бинобар ин, намози ҷумъае, ки дар ҳар маҳалли аҳолинишин, хоҳ деҳа, шаҳрак ё шаҳр, ки теъдоди кофии ҷамоат барои адои фарз мавҷуд аст, хонда мешавад, дуруст аст. Аммо, новобаста аз макон, бояд иҷозати мақомот ва ниҳодҳои ваколатдори динӣ гирифта шавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.