Вақти намозДини Ислом ҳифзи ҷони инсон, мол, дин, ақл ва насли инсонро воҷиб дониста, ҳар амалеро, ки ба ҳифзи онҳо мусоидат мекунад, фарз ва ҳар чизеро, ки ба онҳо зарар мерасонад, ҳаром эълон кардааст. (Шотибӣ, ал-Мувофақот, 1/31 ва ғ.) Ҳаёти инсон бисёр муҳим аст ва бояд ҳифз шавад. Намоз низ яке аз панҷ рукни асосии дин ва сутуни он мебошад. (Тирмизӣ, Имон, 8 [2616])
Дар ҳолатҳои оддӣ намози оғозёфта шикаста намешавад. Аммо барои ҳифзи мол, ҷони инсон ва пешгирии зарар ба чизҳои муҳим, дар ҳолатҳои изтирорӣ шикастани намози фарз ё нафл ҷоиз аст. (ниг. ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/109) Дар баъзе ҳолатҳо шикастани намоз воҷиб, дар баъзе ҳолатҳо мубоҳ ва баъзан мустаҳаб мешавад. Агар ҷони инсон дар хатар бошад, барои кӯмак ба ӯ шикастани намоз воҷиб аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/51-52)
Аз ин рӯ, агар ҳангоми намоз бо ҷамоат шахсе беҳуш шавад, сактаи дил кунад, ба дарё ё чоҳ афтодан таҳдид кунад ва монанди ин, онҳое, ки дар паҳлӯяш намоз мехонанд, бояд намозро шикаста, ба ӯ кӯмак расонанд. Баъдтар онҳо намозро қазо мекунанд. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 2/77) Зеро Худо дар ҳолатҳои изтирорӣ додани авлавият ба ҳуқуқи бандагонро мехоҳад. (Сарахсӣ, ал-Мабсут, 2/186)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.