Оё барои муаззинҳое, ки ҳангоми намози ҷамоат муаззинӣ мекунанд, дуруст аст, ки дар маҳфили муаззин танҳо намоз хонанд?

Дар намозҳои ҷамоатӣ лозим аст, ки сафҳо дуруст ва танг бошанд ва байни онҳо холигӣ набошад.

Дар як ҳадис дар бораи тартиби сафҳо Паёмбар (с.а.с.) чунин фармудаанд: “Сафҳои худро дуруст нигоҳ доред, зеро дурустии сафҳо аз шартҳои комил шудани намоз аст.” (Бухорӣ, Азон, 74 [723]; Муслим, Салот, 124 [433])

Гарчанде ки масофаи зиёд байни имом ва ҷамоат дар дохили масҷид монеаи иқтидо/пайравӣ ба имом намешавад, аммо бе узр як шахс аз саф ҷудо истода ба имом пайравӣ кардан макруҳ аст. Бинобар ин, дуруст нест, ки муаззин аз сафҳо ҷудо истад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/216) Аммо агар зарурате чун истифодаи микрофон вуҷуд дошта бошад, барои муаззинҳо иҷозат аст, ки аз ҷойи худ дар дохили масҷид ба имом пайравӣ кунанд.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu