Вақти намозҶавобEditorialShejire Editorial
Барои най, алаф ва монанди он, ки дар табиат худ ба худ мерӯянд, ушр воҷиб нест. (Серахсӣ, ал-Мабсут, 3/2; Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-қадир, 2/249) Аммо аз маҳсулоте чун сафедор ва най, ки одамон бо мақсади даромад парвариш мекунанд, закот (ушр) воҷиб аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.