Вақти намозАз миёни суннатҳо, муъаккадтарин суннат ду ракъат намозест, ки пеш аз фарзии намози бомдод хонда мешавад. Зеро аз Расули Худо (с.а.с.) дар бораи фазилати ин намоз суханоне ворид шудааст, ки дар бораи дигар намозҳои нафлӣ гуфта нашудааст. Расули Худо (с.а.с.) фармудааст: “Ду ракъати намози бомдод аз дунё ва он чӣ дар он аст, беҳтар аст.” (Муслим, Салоту-л-мусофирин, 96 [725])
Вақте ки барои ягон намози фарз иқомат гуфта мешавад ё имом намозро оғоз мекунад, хондани намози нафлӣ макруҳ аст ва бояд ба ҷамоат пайваст, аммо ду ракъати суннате, ки пеш аз фарзии намози бомдод хонда мешавад, ба сабаби фазилати бузургаш аз ин қоида истисно шудааст. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/297) Агар имкон бошад, набояд ин фазилат аз даст равад.
Аз ин рӯ, агар шахс гумон кунад, ки метавонад ба ракъати охирини фарз ё, тибқи баъзе назарҳо, ба ташаҳҳуди намози бомдоди ҷамоат бирасад, бояд суннатро бихонад. Аммо агар тарс дорад, ки бо хондани суннат тамоми фарзро аз даст медиҳад, пас бояд суннатро тарк карда, ба ҷамоат ҳамроҳ шавад. (Ибн Моза, ал-Муҳит, 1/448-449; Ибн Обидин, Радду-л-муҳтор, 2/56)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.