Вақти намозПаёмбари Акрам (с.а.с.) арзёбии баъзе рӯзҳо ва шабҳои муборакро тавсия додааст (Бухорӣ, Савм, 6 [1901]; Муслим, Салоту-л-мусофирин, 175 [760]; Байҳақӣ, Маърифату-с-суна ва-л-асор, 4/420 [6676]) ва худ низ ин шабу рӯзҳоро арзёбӣ мекард (Тирмизӣ, Савм, 39 [739]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 191 [1389]; ниг. Нававӣ, ал-Маҷмуъ, 5/42-43). Аммо барои ин рӯзҳо ва шабҳо намоз ё ибодати махсусе зикр нашудааст. Дар ин замина, бояд рӯзҳо ва шабҳои муборакро ҳамчун фурсате барои бахшиш ва тартиб додани зиндагии худ бидонем. Аз ин рӯ, мӯъминон бояд дар шабҳои Қандил, равиши зиндагии худро бозбинӣ кунанд, барои хатову гуноҳҳояшон тавба намоянд, дуо кунанд, Қуръон бихонанд ва кӯшиш кунанд маънояшро дарк кунанд, намозҳои қазо ё нафл бихонанд ва аз ин фурсатҳо истифода баранд.
Рӯзи пас аз шабҳои Қандил, яъне рӯзеро, ки баъд аз шаб меояд, рӯза гирифтан мустаҳаб аст. Зеро Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Ҳангоме ки шаби понздаҳуми Шаъбон (яъне шаби Бараат) фаро расад, он шабро ба ибодат бигузаронед ва рӯзашро рӯза доред. Худо дар он шаб бо ғуруби офтоб ба осмони дунё (бо раҳматаш) нузул мекунад ва то дамидани субҳ чунин мегӯяд: ‘Оё нест касе, ки аз Ман омурзиш хоҳад, то ӯро биёмурзам? Оё нест касе, ки ризқ хоҳад, то ба ӯ ризқ диҳам? Оё нест касе, ки ба мусибате гирифтор бошад, то ба ӯ офият диҳам? Оё нест хоҳандае ...’» (Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 191 [1388]; ниг. Тирмизӣ, Савм, 39 [739]).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.