Вақти намозНамози ҷумъа бар мардоне, ки оқил, ба балоғат расида, солим, озод ва муқим (сафар накарда) ҳастанд, фарз мебошад. Занон, шахсони озодиашон маҳдуд, мусофирон ва онҳое, ки бо сабаби узр ба ҷамоат омада наметавонанд, ба адои намози ҷумъа мукаллаф нестанд. Аммо агар онҳо ин намозро бихонанд, намозашон дуруст аст ва дигар лозим нест, ки намози пешинро алоҳида бихонанд.
Расули Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Намози ҷумъаро бо ҷамоат хондан бар ҳар мусалмон фарз аст, магар бар ғулом, зан, кӯдак ва бемор фарз нест.” (Абӯ Довуд, Салот, 214 [1067]). Аз даврони Паёмбар то имрӯз ҳамаи уламо иттифоқ доранд, ки намози ҷумъа бар занон фарз нест. (Ибну-л-Ҳумом, Фатҳу-л-Қадир, 2/62; Нававӣ, ал-Маҷмӯъ, 4/483-484; Ибн Қудома, ал-Муғнӣ, 2/250)
Фарзи намешудани намози ҷумъа бар занон барои онҳо маҳрумият нест, балки имтиёз ва сабукӣ мебошад. Агар хоҳанд, метавонанд ба масҷид рафта, бо ҷамоат намози ҷумъаро бихонанд ва аз хутба ва мавъизаҳо баҳра баранд. Ҳатто идомаи ширкат дар намози ҷумъа барои истифода аз хутба ва мавъизаҳо тавсия мешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.