Дар мазҳаби ҳанафӣ, намоз хондан бо либосе, ки сурат (тасвири мавҷудоти зинда) дорад, макруҳ ҳисобида мешавад [1] .
Дар ҳадисе, ки аз модари мӯъминон Оиша (рози Аллоҳ анҳо) ривоят шудааст, чунин омадааст:
قَامَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ يُصَلِّي في خَمِيصَةٍ ذَاتِ أعْلَامٍ، فَنَظَرَ إلى عَلَمِهَا، فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ قالَ: اذْهَبُوا بهذِه الخَمِيصَةِ إلى أبِي جَهْمِ بنِ حُذَيْفَةَ، وائْتُونِي بأَنْبِجَانِيِّهِ، فإنَّهَا ألْهَتْنِي آنِفًا في صَلَاتِي
«Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) бо як куртаи дорои нақш намоз хонданд ва ба он нигоҳ карданд. Пас аз анҷоми намоз гуфтанд: "Ин куртаро назди Абӯ Ҷаҳм бибаред ва ба ҷояш як куртаи оддии бенақш биёред, зеро ин маро ҳангоми намоз парешон кард" [2] .
Дар ривояти дигар омадааст:
كُنْتُ أَنْظُرُ إِلَى عَلَمِهَا وَأَنَا فِي الصَّلاَةِ فَأَخَافُ أَنْ تَفْتِنَنِي
«Ҳангоми намоз ба нақшҳои курта нигоҳ кардам ва тарсидам, ки мабодо намозамро халалдор кунад» [3] .
Олими маъруф, Мулло Нуриддин Алӣ ибни Султон, дар шарҳи худ "Фатҳу Боби Ғиноя" ба китоби "ан-Нуқоя"-и Имом Убайдуллоҳ ибни Масъуд, дар бораи макруҳоти намоз чунин мегӯяд: "Агар дар либос, ҷои саҷда, пеш, тарафи рост ё чапи шахс сурати ҳайвон бошад, намоз макруҳ мешавад. Аммо агар тасвир хеле хурд бошад, ки ба чашм намоён набошад, ё сари тасвир набошад, макруҳ нест" [4] .
Имом Марғинонӣ мегӯяд: "Бо либосе, ки сурат дорад, намоз хондан макруҳ аст, зеро ин ба шахсе, ки бут мебардорад, монанд мешавад. Бо вуҷуди макруҳ будан, намоз дуруст ҳисоб меёбад, зеро шартҳо ва рукнҳои намоз риоя шудаанд" [5] .
Аз ин рӯ, беҳтар аст, ки бо либосе, ки сурат ё навиштаҷот дорад, намоз хонда нашавад. Агар чунин намоз хонда шавад, намоз дуруст аст. Агар болои либоси суратдор либоси дигар пӯшед ва намоз хонед, мушкиле надорад.
Айтуған Тойбазар,
Масъули фатво дар вилояти СҚО
[1] Ҳошияи ат-Тахтауӣ, 362.
[2] Муслим, №556.
[3] Саҳиҳ Бухорӣ, №373.
[4] Фатҳу боби-л-ғиноя бишарҳи китоби-н-нуқоя, 1/311-312.
[5] Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/166.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.