Вақти намозИмрӯзҳо ҷойнамозҳое, ки намунаи намоз ва оятҳои Қуръон, номҳои Худо ва дуоҳо дар онҳо навишта шудаанд, васеъ паҳн шудаанд. Мусалмон бояд ба Қуръон ва рамзҳои шариат эҳтиром гузорад. Ҳар касе, ки ба Қуръон эҳтиром кунад, ба Худованд эҳтиром кардааст ва ҳар кӣ онро паст занад, Худоро паст задааст. Худованд дар Қуръон мефармояд:
ذَلِكَ وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ
«Ин аст. Ҳар кӣ рамзҳои Худоро бузург дорад, бешак ин аз тақвои дилҳост» («Ҳаҷ» 32).
Умар (рози Аллоҳ анҳу) гуфтааст: «Қуръонро бузург доред» (Тафсири Қуртубӣ, 1/29).
Навиштани оятҳои Қуръон ва дуоҳо бар рӯи ҷойнамоз беэҳтиромӣ ба рамзҳои муқаддас ва паст задани мақому арзиши он ба ҳисоб меравад.
Дар ҳадисҳои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) манъ шудааст, ки Қуръонро бар замин, либос, гилем, болишт ва ғайра нависанд. Яке аз ривоятҳо аз Амр ибни Шуъайб чунин меояд: «Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) манъ карданд, ки Қуръон бар замин навишта шавад» (Ибн Батта, «ал-Ибана», 5/325; ал-Мустағфирӣ, «Фазоилул-Қуръон», 1/200).
Зеро заминро ҳама бо пой мегузаранд ва мумкин аст Қуръон, ки бар он навишта шудааст, таҳқир шавад. Ин ба беэҳтиромӣ ба Қуръон мебарад ва ин гуноҳи бузург аст (Абу Убайд Қосим ибни Саллам, «Фазоилул-Қуръон», 121).
Камол ибни Ҳумом гуфтааст: «Навиштани Қуръон, номҳои Худо бар дирҳам, михроб, девор ва гилемҳо макруҳ аст» (Фатҳул-Қадир, 1/173).
Ин манъиятҳо ба хотири эҳтимоли таҳқир шудани Қуръон ва рамзҳои шариат аст. Аз ин рӯ, намоз хондан бо ҷойнамозе, ки намунаи намоз ва оятҳо дорад, ба ҳамин манъият дохил мешавад.
Илова бар ин, хондани сураҳое, ки ёд нагирифтаед, аз рӯи Қуръон дар намоз намозро ботил мекунад (Ҳошияту ат-Тахтовӣ, 336).
Саҷда кардан бар рӯи тасвир низ макруҳ аст (Нурул-Идоҳ, 112).
Хулоса, бо чунин ҷойнамоз намоз хондан ҷоиз нест.
Шуъбаи шариат ва фатво
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.