Вақти намозАллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:
«Эй мӯъминон! Пеш аз намоз хондан рӯй ва дастҳоятонро то оринҷ бишӯед, ба саратон масҳ кашед ва пойҳоятонро то буғум бишӯед» – гуфтааст (Сураи Моида, ояти 6).
Пас, фарзҳои таҳорат – шустани се узв (рӯй, ду даст ва ду пой) ва масҳ кашидан ба сар аст. Ҳангоми шустани дастҳо бояд оринҷро ҳам дар бар гирад, ва ҳангоми шустани пойҳо – буғумро низ (Ҳидоя, 1/287).
Ҳангоми таҳорат гирифтан, об бояд ба аъзои шустанӣ расад ва аз онҳо ҷудо шуда, ба шакли қатра ҷорӣ шавад. Агар об аз бадан ҷудо нашуда, қатра нашавад, таҳорат дуруст ҳисобида намешавад. Аз ин рӯ, зимистон ҳангоми таҳорат бо барф, оби барф бояд аз бадан ҷудо шуда, ҳадди ақал ду ё бештар қатра шавад. Агар чунин нашавад, таҳорат дуруст нест. Аммо ба ақидаи Имоми Абу Юсуф, қатра шудани об шарт нест (Фатово Ҳиндия, 1/53).
Дар китобҳои фиқҳ ва фатвои мазҳаби ҳанафӣ омадааст: «Агар нохун дароз бошад ва нӯги ангуштро пӯшонад, расондани об зери нохун фарз аст», «агар ангуштар танг бошад, ҳангоми таҳорат бояд онро ҷунбонд ё барорад», «агар ба аъзои шустанӣ лой ё хамир часпида бошад, расондани об ба зери он воҷиб аст» (Фатово Татархония, 1/41). Пас, ҳангоми таҳорат ҳатман бояд об ба бадан расад.
Дар бораи истифодаи қоғаз барои тозакунии пас аз ҳоҷат, муфтии Миср доктор Шавқӣ Аллам мегӯяд:
«Қоғази ҳоҷатхона одатан барои ҷабидан, пок кардан ва хушк кардани моеъҳо мисли об, ранг ё равған истифода мешавад. Ин ба матоъ, пӯст ё пахтае, ки уламои фиқҳ барои тозакунии пас аз ҳоҷат иҷозат додаанд, монанд аст. Бо қиёс ба санг, шариат истифодаи қоғази махсуси ҳоҷатхонаро барои тозакунии пас аз ҳоҷат иҷозат медиҳад. Чӣ тавре ки дар гузашта санг васеъ истифода мешуд, имрӯз қоғази ҳоҷатхона ба ҳамин тарз маъмул аст» (аз сомонаи "Дар ул-ифто ал-Мисрия").
Истифодаи устухон, наҷосат ё шиша барои тозакунии пас аз ҳоҷат макруҳ аст (Фатово Ҳиндия, 1/105).
Аз ин рӯ, салфеткаҳои тар барои таҳорат гирифтан мувофиқ нестанд, ва истифодаи онҳо барои тозакунии пас аз ҳоҷат макруҳ ба ҳисоб меравад.
Таҳия: Ҳасан АМАНҚУЛ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.