Вақти намозСолҳои охир шумораи бозиҳои инфиродӣ ва гурӯҳӣ, онлайн ва офлайн, ки барои калонсолон ва кӯдакон пешбинӣ шудаанд, зиёд шуда истодааст. Ба ин гуна бозиҳо метавон «Монополия», «Фант», «Эрудит» ва монанди инҳоро дохил кард.
Ин гуна бозиҳо метавонанд барои фароғат, барқарор кардани саломатӣ, рушди қобилияти фикрронӣ ва диққати кӯдакон, бедор кардани шавқ ба дониш, тарбияи зиракӣ ва чолокӣ муфид бошанд. Аммо агар шахс вақти зиёдашро ба бозӣ сарф кунад, ба он одат кунад ва ин ба таҳсил, кор ё зиндагии рӯзмаррааш зарар расонад, бозиро ба қимор табдил диҳад, ё натиҷаи бозӣ ба ҷанҷол, гуноҳ ё ҷиноят оварда расонад, пас аз чунин бозиҳо бояд худдорӣ кард.
Тибқи дини ислом, агар нишонаҳои зерин дар бозӣ дида шаванд, бозӣ кардан манъ аст:
Гузоштани пул ё ягон мукофот ба бозӣ (масалан, шахси бохта маблағи ғизоро пардохт мекунад ё ба ғолиб чизе мехарад). Ин қимор ҳисобида мешавад.
Дар Қуръони Карим омадааст: «Аз ту дар бораи шароб ва қимор мепурсанд. Бигӯ: “Дар онҳо гуноҳи бузург ва барои мардум манфиатҳои муайян ҳаст, вале гуноҳашон аз манфиаташон бештар аст”», – гуфта шудааст («Бақара» сура, ояти 219).
Сарфи вақти зиёд ба бозӣ ва иҷро накардани вазифаҳои динии мусалмон (масалан, қазо кардани намозҳои панҷвақта ё тамоман нахондани онҳо).
Дар Қуръони Муқаддас омадааст: «Бешак, намоз бар мӯъминон дар вақтҳои муайян фарз гардонида шудааст», – гуфта шудааст («Нисо» сура, ояти 103).
Рҳо кардани корҳои дунявӣ (масалан, нарафтан ба кор ё дарс). Ҳар як мусалмон масъули муносибат ва некӯаҳволии оилаи худ аст. Ҳар гуна фароғат ё бозӣ набояд ба ин халал расонад.
Дар ҷараёни бозӣ фиреб додан, таҳқир кардан ё зӯроварӣ кардан, ки дар шариат манъ аст.
Ин қоида ба ҳамаи бозиҳо дахл дорад. Агар яке аз ин нишонаҳо дар ягон бозӣ, ҳатто дар «Монополия», дида шавад, бозӣ кардан манъ аст.
Ҳасан АМАНҚУЛ,
Рӯзномаи «Мунара», №2, соли 2022
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.