Вақти намозАллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:
«Эй мӯъминон! Бар шумо рӯза фарз гардонида шуд, чунон ки бар касоне, ки пеш аз шумо буданд, фарз гардонида шуда буд, то ки парҳезгор шавед» («Бақара», ояти 183).
Рӯзаи моҳи Рамазон яке аз панҷ рукни асосии дини Ислом мебошад. Дар ҳадисе, ки аз саҳобаи Ибни Умар (розиаллоҳу анҳу) ривоят шудааст, Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд:
«Ислом бар панҷ чиз бунёд ёфтааст: шаҳодат додан ба "Ла илаҳа иллаллоҳу ва анна Муҳаммадан расулуллоҳ", барпо доштани намоз, додани закот, адои ҳаҷ ва рӯзаи моҳи Рамазон» (Бухорӣ, Муслим).
Рӯзаи моҳи Рамазон бар ҳар як мусалмони солим, муқим (сокини маҳаллӣ), соҳибақл ва ба балоғат расида фарз аст. Барои дуруст будани рӯза ният кардан, худдорӣ аз корҳои рӯзаро ботилкунанда ва пок будани занон аз ҳайз ва нифос шарт аст.
Касе, ки рӯзаи моҳи Рамазонро мегирад, вазифаи мусалмонии худро иҷро мекунад ва дар охират аз ҷониби Аллоҳ Таоло ба подош ва неъматҳои ваъдашуда мерасад. Агар касе қодир бошаду рӯза нагирад, гуноҳкор мешавад ва дар охират ба азоб гирифтор мегардад.
Дар ҳадисе, ки аз Абӯҳурайра (розиаллоҳу анҳу) ривоят шудааст, Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд:
«Ҳар касе бе узр ва беморӣ як рӯзи моҳи Рамазонро рӯза нагирад, рӯза доштани тамоми умраш ҳам ҷуброни онро намекунад» (Насоӣ).
Бемор, мусофир, занони ҳомила ё ширдеҳ, инчунин заноне, ки дар ҳайз ё нифос ҳастанд, метавонанд рӯзаи моҳи Рамазонро баъдан қазо кунанд.
Шариати мо ба ду гурӯҳи одамон иҷозат медиҳад, ки рӯза нагиранд ва ба ҷои ҳар рӯзи рӯза фидя диҳанд:
Пиронсолоне, ки аз сабаби пирӣ тамоман қудрати рӯза гирифтан надоранд ва қувваташон рӯз ба рӯз суст мешавад.
Беморони музмин, ки шифо ёфтанашон умед нест ва рӯза гирифтан ба саломатии онҳо зарари ҷиддӣ мерасонад.
Ғайр аз ин ду ҳолат, барои мусалмон рӯза нагирифтан ва ба ҷояш фидя додан мумкин нест. Дучор шудан ба душворӣ дар кор ё таҳсил узри шариатӣ ҳисоб намешавад.
Ҳасан АМАНҚУЛ,
Рӯзномаи «Мунара», №6, соли 2022
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.