Вақти намозПеш аз ҳама бояд қайд кард, ки истеъмоли машруботи спиртӣ ва маводи мухаддир ҳаром аст. Аз ин рӯ, барои як мусалмон истеъмоли машрубот ё маводи мухаддир қобили қабул нест. Аммо агар шахсе ба ҳар ҳол ин ҳаромро анҷом диҳад ва ҳаром будани онро инкор накунад, ӯ мусалмон мемонад. Бинобар ин, ӯ вазифадор аст, ки ибодатҳоро анҷом диҳад. Вале мастӣ шуури шахсро тағйир медиҳад ва намозе, ки дар ин ҳолат хонда мешавад, дуруст нест. Аллоҳ Таоло фармудааст: «Эй мӯъминон! То вақте ки намедонед чӣ мегӯед, ба намоз наздик нашавед, вақте ки маст ҳастед.» (ан-Нисо, 4/43)
Бешак, дуо ва ибодат амали шуур ва дарк аст. Аз ҳамин сабаб, дар тамоми ибодатҳо, илова бар мусалмон будан ва ба синни булуғ расидан, ақлдор будан низ шарт аст. Барои қабул шудани ибодат, бояд бо ният ва ихлос анҷом дода шавад. Аз ин рӯ, шахсе, ки намоз мехонад, рӯза мегирад ё дуо мекунад, бояд то андозае ҳушёр бошад, ки бидонад чӣ мегӯяд ва чӣ мекунад. Аз ин лиҳоз, агарчӣ истеъмоли машрубот ё маводи мухаддир ҳаром аст, вале агар шахс ба дараҷае маст набошад, ки надонад чӣ мекунад ё чӣ мехонад, ва шуури кофӣ дошта бошад, бояд намозҳои худро бихонад. Барои ин муддати муайяне таъин нашудааст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.