Вақти намозПайравӣ кардани ҷаноза то қабр суннат аст. Ҳазрати Паёмбар ҳангоми зикри ҳуқуқҳои як мусалмон бар мусалмони дигар, вазифаҳои марбут ба ҷаноза низро зикр кардааст. Маросими ҷаноза, илова бар он ки вазифаи охирини лозим барои мусалмонест, ки вафот кардааст, инчунин барои зиндагон ҳушдор додан аз марг ва баррасии охират боиси ибрат гирифтан мебошад. Аз ин рӯ, дар маросими ҷаноза дод задан, бо овози баланд гиря кардан, кафкӯбӣ кардан, шиор додан, свист задан, зилғит кашидан ва ташвиқот кардан ҷоиз нест. Уламоёни исломӣ на танҳо ин гуна рафторҳоро, балки ҳатто бо овози баланд такбир гуфтанро дар маросими ҷаноза макруҳ донистаанд. (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/162) Аз ин лиҳоз, иштирокчиёни маросими ҷаноза бояд ҷанозаро бо оромӣ ва эҳтиром пайравӣ кунанд. Ин ҳамчунин нишонаи эҳтиром ба шахси вафоткарда мебошад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.