ҶавобEditorialShejire Editorial
Дар дини мо нигоҳубин ва парастории кӯдакони ятим тавсия шудааст, аммо таъсиси расмии фарзандхонӣ, ки натиҷаҳои ҳуқуқӣ ба бор меорад, қабул нашудааст. (ал-Аҳзоб, 33/4-5) Бинобар ин, “фарзандхонӣ” миёни шахсе, ки фарзанд мехонад ва кӯдаки фарзандхонда муносибати усул-фуруъ ба вуҷуд намеорад. Аз ин сабаб, шахс метавонад ба кӯдаке, ки нигоҳубинашро ихтиёран ба уҳда гирифтааст ва аз насли худ нест, бо шарти фақир буданаш, закот диҳад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.