Вақти намозАслан, барои занон иҷозат аст, ки ба масҷид рафта, намозро бо ҷамоат хонанд. Аммо беҳтар аст, ки намозро дар хонаашон хонанд [1] .
Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд:
لَا تَمْنَعُوا نِسَاءَكُمْ الْمَسَاجِدَ وَ بُيُوتُهُنَّ خَيْرٌ لَهُنَّ
"Занонатонро аз рафтан ба масҷид манъ накунед. Аммо хонаҳояшон барои онҳо аз масҷид рафтан беҳтар аст" [2] , - гуфтаанд.
Олимони мазҳаби ҳанафӣ бо сабаби хавфи фитна (беназмӣ), барои духтарону занони ҷавон рафтан ба масҷид ва хондани намоз бо ҷамоатро макруҳ донистаанд. Зеро Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: "Хонаҳояшон барои онҳо аз масҷид рафтан беҳтар аст". Аммо барои занони солхӯрда иҷозат аст, ки барои намозҳои бомдод, шом ва хуфтан ба масҷид раванд. Ин назари имом Абу Ҳанифа аст. Зеро ба гуфтаи у, одамони нодуруст бештар дар вақти намозҳои пешин ва аср ҷамъ мешаванд, дар вақти шом бо хӯрок машғуланд ва дар бомдод ва хуфтан дар хобанд. Ба ақидаи Абу Юсуф ва Муҳаммад, занони солхӯрда метавонанд барои ҳамаи намозҳои фарз ба масҷид раванд [3] .
Аммо агар дар масҷид барои занон ҷои алоҳида бошад ва роҳе, ки ба он ҷо меравад, аз чашми мардум пинҳон бошад, рафтанашон ҷоиз аст. Мақсади асосӣ ҳифзи обрӯи зан ва пешгирии фитна дар ҷомеа мебошад.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламои исломии Тоҷикистон
[1] «ал-Ҳидоя», 2/354. «Бадоиу ас-санаиъ», 1/275.
[2] Абу Довуд, №5468.
[3] Мавсули, «ал-Ихтиёр», 1/204-207. Бурҳонуддин, «ал-Муҳит», 2/208-209. Марғинонӣ, «ал-Ҳидоя», 1/57. Ибни Обидин, «Радду ал-муҳтор», 2/307.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.