Вақти намозАгар шахсе эҳтилам шавад, аммо ҳангоми бедор шудан дар бадан ё либосаш тарӣ набинад, ғусл кардан бар ӯ воҷиб нест. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/164) Баръакс, агар шахс хоб диданашро ба ёд наорад, вале ҳангоми бедор шудан дар бадан ё либосаш тарӣ ёбад, ғусл кардан бар ӯ воҷиб аст. (Абу Довуд, Таҳорат, 92-93 [236-237]; Тирмизӣ, Таҳорат, 82 [113])
Ҳазрати Оиша (р.анҳо) чунин нақл мекунад: «Аз Расули Худо пурсиданд: ‘Агар касе пас аз хоб дар либосаш тарӣ ёбад, аммо эҳтилам шуданашро ба ёд наорад (оё бояд ғусл кунад?)’. Ӯ ҷавоб дод: ‘Бале, бояд ғусл кунад!’ Баъд ҳолати касеро пурсиданд, ки эҳтилам шуданашро ба ёд орад, аммо тарӣ наёбад: ‘Бар ӯ ғусл воҷиб нест’, гуфт. Умму Сулайм (р.анҳо) пурсид: ‘Агар инро зан бинад, оё бар зан низ ғусл воҷиб мешавад?’ Ба ин ҳам чунин ҷавоб дод: ‘Бале! Занҳо мисли мардонанд’. (Абу Довуд, Таҳорат, 92 [236]; Тирмизӣ, Таҳорат, 82 [113]) Ҳамчунин Оиша (р.анҳо) нақл мекунад: «Умму Сулайм (р.анҳо) аз Расули Худо (с.а.с.) пурсид: ‘Агар зан дар хоб он чизеро бинад, ки мард мебинад, оё бар ӯ ғусл воҷиб мешавад?’ Расули Худо ҷавоб дод: ‘Бале, агар тариро эҳсос кунад’. (Абу Довуд, Таҳорат, 93 [237]; Насоӣ, Таҳорат, 131 [196]; ниг. Муслим, Ҳайз, 32-33 [313-314]) Аз ин рӯ, агар занон низ пас аз эҳтилам шудан дар либосашон тарӣ бинанд, мисли мардон бояд ғусл кунанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.