Вақти намозВақте ки Қуръон хонда мешавад, бар мусулмон лозим аст, ки онро гӯш кунад. Зеро гуфта шудааст: «Вақте ки Қуръон хонда мешавад, ба он гӯш диҳед ва хомӯш бошед, то бар шумо раҳмат шавад.» (ал-Аъроф, 7/204)
Гарчанде ки ҳангоми хондани Қуръон аз мусулмонон талаб мешавад, ки сӯҳбатро қатъ карда, онро гӯш кунанд, дар бораи воҷиб будани ин амал ва агар воҷиб бошад, оё ин ҳукм мутлақ аст ё не, назарҳои гуногун вуҷуд доранд. Ба ақидаи баъзе уламои ислом, вақте Қуръон хонда мешавад, гӯш кардан ба он ҳамеша воҷиб аст. Бархе дигарон бар инанд, ки ояти боло маънои тавсия (на воҷиб) дорад. Гурӯҳи дигар бар инанд, ки оят танҳо ба гӯш кардани Қуръоне, ки дар намоз хонда мешавад, дахл дорад; берун аз намоз гӯш кардан ба Қуръон мустаҳаб аст. (Абӯсуъуд, Иршод, 3/310)
Дар мазҳаби ҳанафӣ низ дар бораи ҳукми гӯш кардан ба Қуръон берун аз намоз ду назар вуҷуд дорад. Ба яке аз онҳо, ин гӯш кардан фарз-айн аст, ба дигаре бошад фарз-кифоя. Ба ақидаи онҳое, ки фарз-кифоя мегӯянд, агар дар ҷое, ки Қуръон хонда мешавад, касоне бошанд, ки онро гӯш мекунанд, дигарон масъулият надоранд. Ғайр аз ин, мувофиқи ҳарду назар, агар шахсе бо сабаби узр натавонад гӯш кунад, масъул намешавад. Хусусан, дар ҷойҳое мисли бозор ё ҷойи кор, ки мардум ба корҳои худ машғуланд ва касе дар назди онҳо Қуръон мехонад, гуфта шудааст, ки гуноҳ ба дӯши хонанда меафтад, на ба гӯш накардагон. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/546)
Бинобар ин, агар ба гӯш кардани дигарон халал нарасонад, дар масҷид ё ҷои дигаре, ки Қуръон бо овоз хонда мешавад, дар як гӯша намоз хондан мушкиле надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.