Вақти намозАсос ин аст, ки намозгузор бо хушӯъ ва ҳузур намоз гузорад. (ал-Муъминун, 23/2) То ҳадди имкон бояд ба намоз тамаркуз кард. Барои ин тавсия шудааст, ки гӯё Худовандро (ҷ.ҷ.) мебинед (Бухорӣ, Имон, 37 [50]; Муслим, Имон, 5-7 [9-10]) ибодат кунед ва намозро мисли охирин намозатон дониста, ба Ӯ рӯ оваред (Ибн Можа, Зуҳд, 15 [4171]).
Аз тарафи дигар, ба ёд омадани фикрҳои дунявӣ ҳангоми намоз, ҳолатест, ки бисёриҳо онро таҷриба мекунанд. Дар бораи фикрҳои хориҷӣ дар намоз, Паёмбари Акрам (с.а.с.) чунин фармудаанд: «Вақте барои намоз азон гуфта мешавад, шайтон барои нашунидани азон бо тамоми қувваташ ақиб меравад ва бод медиҳад, ва вақте азон ба поён мерасад, бармегардад. Вақте иқомат гуфта мешавад, боз ақиб меравад. Баъд аз иқомат боз бармегардад ва байни инсон ва дилаш қарор мегирад. Мегӯяд: фалон чизро ба ёд ор, фалон чизро ба ёд ор, ва чизҳое, ки қаблан дар ёдаш набуд, ба ёдаш меорад. То он ҷо ки инсон намедонад чанд ракъат хондааст. Пас, ҳар кадоме аз шумо намедонад, ки се ё чор ракъат хондааст, дар ҳолати нишастан ду бор саҷдаи саҳв кунад.» (Бухорӣ, Саҳв, 6-7 [1231-1232]; ал-‘Амалу фи-с-салот, 18 [1222]; Муслим, Салот, 16-19 [389])
Уламо бо такя ба ин ҳадис баён доштаанд, ки ба сабаби фикрҳое, ки дар намоз ба хотир ва дил меоянд, намоз ботил намешавад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/215; Шавконӣ, Найлу-л-автор, 2/397-398 [861]) Аммо лозим аст, ки бо фикрҳои дунявӣ машғул нашавед. Зеро агар инсон кӯшиш накунад, ки аз чунин фикрҳо худро дур кунад ва бо онҳо машғул шавад, ҳам қудрати намоз барои боздоштани шахс аз зиштиҳо ва ҳам савоби он кам мешавад. Аз ин рӯ, лозим аст, ки ҳангоми намоз ба фикрҳои хориҷӣ аҳамият надиҳед ва бо ёдоварӣ аз ҳузури Худованд, кӯшиш кунед, ки зеҳнатонро ҷамъ кунед.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.