Вақти намозҒамгин шудан, андӯҳгинӣ ва ғамгин гаштан аз сабаби марг як амри табиӣ аст. Ҳатто ифода кардани дард ва оромона гиря кардану ашк рехтан низ мамнӯъ нест. Паёмбари Худо (с.а.с.) низ ҳангоми вафоти писараш Иброҳим, духтараш ва наберааш оромона ашк рехтааст. (Бухорӣ, Ҷаноиз, 32, 43 [1284, 1303]) Ҳамзамон, Ӯ баён кардааст, ки мухолифат ба тақдири Худо ва мисли даврони ҷоҳилият гиря кардан бо пора кардани гардан ва либос дуруст нест. Чунончи, Паёмбари Худо (с.а.с.) пас аз вафоти писари хурдсолаш Иброҳим фармудааст: “…Чашм ашк мерезад, дил ғамгин мешавад, аммо мо сухане намегӯем, ки Парвардигорамон розӣ набошад.” (Бухорӣ, Ҷаноиз, 43 [1303]) Ин гуфта барои мӯъминон намуна аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.