Вақти намозТибқи ҳуқуқи исломӣ, байни коргар ва корфармо принсипи озодии шартнома вуҷуд дорад. Аз ин рӯ, тарафҳо метавонанд бо риояи одилонагӣ ва адолат, инчунин арзишҳои динӣ ва қонунгузории мавҷуда, шартномаи кориро озодона банданд. Давлат метавонад бо дарназардошти баъзе манфиатҳо ба шартномаҳои байни коргар ва корфармо, ки бо иродаи озоди онҳо баста шудаанд, моддаҳои иловагӣ ё қоидаҳои умумӣ илова намояд. Дар масъалаҳое, ки дар шартнома ҳукми равшан вуҷуд надорад, қонунгузории марбута ва урфи умумӣ асос гирифта мешавад.
Бинобар ин, дар шартномаҳои кории имрӯза, дар ҳолате ки коргар бе гуноҳ аз кор барканор карда мешавад ё ҳангоми ба нафақа баромадан, пардохти маблағе бо номи “тозминоти корӣ” аз ҷониби корфармо ҳамчун уҳдадории қонунӣ равшан навишта шудааст ё ба ҳама маълум аст.
Пас, агар коргар на ба хотири рафтори бар хилофи ахлоқ ва нияти нек, балки беасос аз кор барканор карда шавад, гирифтани тозминоти корӣ дар доираи одилонагӣ, аз нигоҳи шартнома, қонун ва урфи мавҷуда ҷоиз аст. Маблағе, ки коргари ба нафақа баромада бо ҳамин ном мегирад, илова бар се асоси зикршуда, инчунин ҳамчун ҳаққи фарсудашавӣ барои солҳои зиёди кор низ арзёбӣ мешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.