Вақти намозДар шариати мо фоиз (кредит) манъ шудааст. Зеро он бо маблағи изофа дода мешавад ва қатъиян ҳаром аст. Ҳаром будани он дар Китоби Худо, суннати Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ва ба иттифоқи ҳамаи уламоро таъкид шудааст.
Дар Қуръон омадааст: «Аллоҳ тиҷоратро ҳалол ва фоизро ҳаром гардонид».
Дар ҳадисе аз Ҷобир (разияллоҳу анҳу) омадааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармуданд: «Худованд лаънат кардааст касеро, ки фоиз мехӯрад, медиҳад, нависанда ва гувоҳашро; ва фармуд: “Ҳамаи онҳо дар гуноҳ баробар ҳастанд.”»
Аз ин рӯ, мусулмон бояд агар зарурате ҷиддӣ набошад, аз гирифтани қарзи фоиздор худдорӣ кунад ва агар ноогоҳона гирифта бошад, бояд самимона ба Худо тавба намояд.
Ризқ — аз ҷониби Аллоҳ аст. Чӣ тавре ки инсон дар ҷустуҷӯи ризқи худ аст, ризқ низ соҳибашро меҷӯяд. Дар ҳар куҷое бошад, мисли он ки аҷал соҳибашро меёбад, ризқ низ соҳибашро меёбад. Дар ҳадисе аз Ҷобир ибни Абдулло омадааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармуданд:
«Эй мардум! Дар ҷустуҷӯи ризқ бо роҳҳои некӯ кӯшиш кунед. Зеро инсон то ризқи худро пурра нагирад, аз дунё намеравад. Аз Аллоҳ битарсед ва дар ҷустуҷӯи ризқ роҳи дурустро пеш гиред. Ҳалолро гиред ва ҳаромро тарк кунед.»
Хулоса, чуноне ки дар Қуръон ва ҳадис омадааст, гирифтани кредит кори гуноҳ аст. Ҳатто вақте ки инсон ҳанӯз дар шиками модар аст, ризқи ӯ навишта мешавад. Аз ин рӯ, дар ҷустуҷӯи ризқи таъйиншуда, мусулмон бояд роҳи ҳалол ва мувофиқ ба шариатро интихоб кунад.
Медет ҚУРМАШУЛӢ
Маҷаллаи «Имон», №7, соли 2024
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.