Вақти намозДар дини Ислом, ба таври умум, гирифтани музд барои ибодат ҷоиз нест, зеро ибодатҳо танҳо барои ризоияти Худо анҷом дода мешаванд. Дар давраи аввалини Ислом, ҳар касе ки имконият дошт, метавонист намоз гузаронад ва барои гузаронидани намоз таъйини шахси махсус лозим набуд. Бо гузашти вақт ва бо сабабҳои гуногун, эҳтиёҷ ба кормандоне, ки ҳамеша дар масҷид ҳузур дошта бошанд, пайдо шуд. Аз ин рӯ, барои ҳар вақти намоз шахсони масъул таъйин гардиданд ва ба онҳо барои таъмини рӯзгор маош дода шуд. Олимони исломӣ гирифтани музд ё маош барои имомат, муаззинӣ ва таълими динро, бо далели он ки ин вазифаҳо набояд бебаҳо монанд, ҷоиз донистаанд. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 8/22; Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/562)
Имрӯзҳо, имом-хатибон ва муаззинҳо маошро на барои гузаронидани намоз, балки барои он мегиранд, ки вақти худро пурра ба ин вазифа ихтисос медиҳанд ва бо кори дигар машғул намешаванд (ҳабси нафс). Зеро намоз танҳо барои ризоияти Худо хонда ва гузаронида мешавад. Аз тарафи дигар, вазифаи имом-хатиб ва муаззин-қайюмҳо танҳо ба гузаронидани намоз маҳдуд намешавад. Кормандони масҷид, илова ба хизматҳои динӣ чун мавъиза, иршод ва омӯзиши Қуръон, инчунин барои боз будани масҷид, омода нигоҳ доштани он барои ибодат, тозагӣ, нигоҳдорӣ ва ҳифзи он низ масъуланд. Бинобар ин, маоши имом-хатибон ва муаззин-қайюмҳое, ки имрӯз хизматҳои динӣ анҷом медиҳанд, ҳалол аст ва намозҳое, ки онҳо мегузаронанд, низ дуруст мебошад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.