Дар намоз, агар ягон рукн ба фаромӯшӣ ба таъхир андохта шавад ё такрор гардад, ё ягон воҷиб тарк ё ба таъхир андохта шавад, барои ислоҳи камбудӣ анҷом додани саҷдаи саҳв воҷиб аст. Дар нишасти аввалини намозҳои фарз, агар пас аз хондани таҳият бояд бархоста шавад, вале шахс “Аллоҳумма салли ала Муҳаммад” гӯяд, ба ақидаи Имом Аъзам, чун қиёми фарзро ба таъхир меандозад, саҷдаи саҳв мекунад ва намозаш комил мешавад. Ба ақидаи Имом Абӯ Юсуф ва Имом Муҳаммад, дар ин ҳолат саҷдаи саҳв лозим нест (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/164).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.