Вақти намозАллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:
«Дар рӯзҳои шумурда (пас аз намози фарз бо такбир ва таҳлил) Худоро ёд кунед» [1] , - омадааст.
Пайғамбари гиромӣ (бар ӯ салавоту салом бошад) фармудаанд:
«Дар назди Аллоҳ дар ин даҳ рӯз амали нек беҳтар ва дӯстдоштатар нест. Пас дар ин рӯзҳо тасбеҳ (субҳаналлоҳ), таҳмид (алҳамду лиллаҳ), таҳлил (ла илаҳа иллаллоҳ), такбир (Аллоҳу акбар)-ро зиёд кунед», – гуфтаанд [2] .
Уламо дар воҷиб будани гуфтани такбири ташриқ иттифоқ доранд (ижмоъ кардаанд).
Тибқи шариат, дар рӯзҳои ташриқ пас аз ҳар намози фарз як бор гуфтани такбири ташриқ – воҷиб аст. Онҳое, ки паси имом намоз мехонанд, низ такбирро мегӯянд. Занҳо ҳангоми гуфтани такбир овози худро баланд намекунанд. Агар зиёда аз як бор такбир гӯянд, ҷоиз аст. Ҳангоми қазо кардани намозҳои пешина ё агар дар рӯзҳои ташриқ намоз қазо шавад ва баъдтар хонда шавад, такбири ташриқ гуфта намешавад.
Рӯзҳои ташриқ – панҷ рӯз мебошанд: рӯзи Арафа, се рӯзи Иди Қурбон ва як рӯзи баъд аз он. Дар ин рӯзҳо дар маҷмӯъ пас аз 23 намоз такбир гуфта мешавад.
Лафзи такбири ташриқ: Аллаһу акбар, Аллаһу акбар! Ла илааҳа иллаллоҳу, валлоҳу акбар! Аллаһу акбар, ва лиллаҳил ҳамд!
Ҳикояи такбири ташриқ чунин аст: «Вақте Иброҳим (а) мехост писараш Исмоилро қурбон кунад ва кордро ба гарданаш гузошт, корд набурид. Аллоҳ ба Ҷабраил амр кард, ки барои фидия гӯсфанд биёрад. Ҷабраил аз тарси он ки Иброҳим писарашро қурбон мекунад, гуфт: «Аллаһу акбар, Аллаһу акбар». Иброҳим шунида, гуфт: «Ла илааҳа иллаллоҳу, валлоҳу акбар». Исмоил, ки фаҳмид ба ҷояш қурбонӣ дода шуд, гуфт: «Аллаһу акбар, ва лиллаҳил ҳамд» [3] .
Ҳасан АМАНҚУЛ,
Муовини мудири бахши шариат ва фатво
[1] «Бақара» сура, ояти 203.
[2] Ривояти Аҳмад, Табарани.
[3] «Ҳошияту Ибн Обидин», 5/143.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.