Вақти намозДар асл, ҳар инсон зебо ва боҳашамат офарида шудааст. Аллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:
«Бешак, Мо инсонро дар беҳтарин ва зеботарин сурат офаридем» (Сураи Тин, ояти 4).
Аз ин рӯ, ҳар шахс мехоҳад дандонҳояш низ мисли дигар узвҳояш зебо ва рост бошанд. Имрӯз барои рост кардани дандонҳо технологияҳои нави ортодонтӣ истифода мешаванд, аз ҷумла протезҳои ҷудошаванда, лавҳаҳои дандон ва брекетҳо. Илова бар ин, брекет хатари бемории дандонро кам мекунад, эҳтимоли бемории милки дандонро паст мекунад, ба равшану дуруст талаффуз шудани суханҳо мусоидат мекунад, симои рӯйро зеботар менамояд ва нафаскаширо беҳтар мекунад.
Дар ҳадисҳо омадааст, ки Паёмбар (салава ту ва саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ба нигоҳубини дандон аҳамияти махсус медоданд. Яке аз ҳадисҳо чунин аст:
«Агар барои умматам душвор намебуд, ба онҳо фармон медодам, ки ҳар вақт пеш аз намоз дандонҳояшонро пок кунанд»
(Бухорӣ ва Муслим). Расули Худо (салава ту ва саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ҳангоми аз хона баромадан, баргаштан ва пеш аз ҳар намоз дандонҳояшро пок мекарданд ва инчунин пеш аз намози таҳажҷуд пок кардани дандонро тавсия медоданд, зеро фариштагон ба бӯи хуш наздик мешаванд.
Брекет барои саломатӣ низ муҳим аст, зеро он ба зебо хандидан ва нигоҳ доштани дандонҳо дар пирӣ мусоидат мекунад.
Ба гуфтаи мутахассисон, андоза, ҷойгиршавӣ ва сохтори дандонҳо ва даҳон ба саломатии милки дандон, ҳатто меъда ва рӯда таъсир мерасонад. Бо вуҷуди ин, дандони солим неъмати бузурги Аллоҳ аст.
Аз нигоҳи шариат, барои муолиҷа, пинҳон кардани айб ва зебо шудан, гузоштани брекет ва рост кардани дандон ҷоиз аст. Зеро Расули Худо (салава ту ва саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармудаанд:
«Эй бандагони Аллоҳ, муолиҷа кунед! Зеро Аллоҳ ҳам бемориро офаридааст ва ҳам шифоро»
(Тирмизӣ, Ибни Можа).
Гузоштани брекет ва рост кардани дандон тағйир додани офариниши Аллоҳ ҳисоб намешавад ва шахсе, ки брекет мегузорад, гунаҳкор намешавад. Ҳамчунин, гузоштани брекет барои таҳорат ва ғусл монеъ намешавад.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.