Вақти намозАсоси намоз дар он аст, ки банда бо шуури ҳузур дар назди Парвардигораш бо хузӯъ намоз гузорад. Аммо таъсири хандидан, ки ба ихтиёри шахс нест, ба намоз ба се тарз арзёбӣ мешавад:
a) Агар дар намоз шахс ба тавре бихандад, ки атрофиён овозашро бишунаванд: Ба ақидаи ҳанафиён, дар чунин ҳолат ҳам таҳорат ва ҳам намоз мешиканад. (Сарахсӣ, ал-Мабсут, 1/77; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/18) Дар ҳадисе, ки Ибни Усома аз падараш нақл мекунад, чунин омадааст: “Мо пушти Расули Худо намоз мехондем, ки шахсе, ки мушкили биноӣ дошт, ба чуқурие афтод. Мо ба ҳолати он шахс хандидем. Баъд аз он Расули Худо ба мо амр кард, ки дубора таҳорат кунем ва намозро аз нав оғоз намоем.” (Доракутнӣ, ас-Сунан, 1/295-296 [601]; Абӯ Довуд, Марасил, 75 [8]; Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 1/226 [679])
b) Ба ақидаи шофеъиёни, агарчӣ хандидани баланд (қаҳқаҳа) намозро мешиканад, аммо таҳоратро намешиканад. Зеро берун аз намоз қаҳқаҳа таҳоратро намешиканад, пас дар намоз ҳам намешиканад. (Ширбини, Муғни ал-муҳтоҷ, 1/140)
c) Агар шахси намозгузор ба андозае бихандад, ки танҳо худи ӯ онро бишунавад, танҳо намоз мешиканад. Агар шахс ба тавре табассум кунад, ки на худ ва на каси наздик онро нашунавад, на намоз ва на таҳорат намешиканад. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/11)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.